Feeds:
Berichten
Reacties

Jouw Weg naar Jeruzalem…

Het Labyrint van St.Quentin.

Het voor mij meest indrukwekkende, spirituele en eigenlijk ook mooiste labyrinth ligt in het voorportaal van de Kathedraal van St.Quentin, 200 km ten Noorden van Parijs.

Ben je niet in staat je Pelgrimstocht naar Jeruzalem te maken ?  Hier ligt hij voor je.  Al sinds  1214.   Ga maar op weg.  Jeruzalem wacht op je.

“La Lieue de Jeruzalem”             –       ” De Weg naar Jeruzalem”

Vaak ga ik er naartoe. Om iemand die me dierbaar is mee naar Jeruzalem te nemen.  Om even tot mezelf te komen misschien.  De esoterische muziek.. de stilte.. het helemaal alleen te kunnen lopen… het maakt het iedere keer weer een belevenis.

“Heeft u uw Jeruzalem gevonden?”  werd me eens gevraagd toen ik nog diep in gedachten op een stoeltje zat…

Ja, dat had ik. Mijn Jeruzalem vind ik er iedere keer weer.

En als je dan Amiens ook nog open vindt…

…dan heb een een absoluut volmaakte dag !

Brei Olympiade !

Televisie kijken is prima. Sport op TV is heerlijk.  Maar het mag niet zo zijn dat je onproductief voor de buis in je stoel hangt.

Dus wordt er gebreid.   Sokken, truien, vesten, pannenlappen… en wat er verder nog te verzinnen valt.

Toen de Olympiade begon dacht ik :  “Weet je wat ? Ik zet een trui op en dan brei ik er Sven Kramers Gouden medaille(s) in en allerlei andere sporters die me aanspreken. Ze hoeven niet allemaal te winnen…”.

Zo gezegd zo gedaan …

.. Sven, we hebben met zijn allen gekeken ! Je was Super!

Blijkt er een hele Brei  Olympiade aan de gang te zijn ! Beginnen als het Vuur ontstoken wordt… klaar zijn als Het dooft.

In dit stukje zit Sven gebreid ! De finish halen we niet op tijd, maar dan..

Is de echte Olympische Gedachte niet :

“Deelnemen is belangrijker dan Winnen ?”

… bedoel maar !

PS .  voor meer informatie:

http://www.ariadnesthread.wordpress.com   http://www.yarnharlot.ca/blog

Wonderen gebeuren natuurlijk…

Het heeft jaren en jaren geduurd voordat ik in mijn Siberian Husky files durfde te kijken.

Ben 10 jaar geleden een winter teruggegaan naar Willow, Alaska.  Om de verdriet dromen kwijt te raken die steeds vaker terugkwamen. Moest er doorheen.

hier neem ik de 1e negen honden in training..

.. en de nabespreking in de speelwei

Maar nu dan…

…nu ik de energie – en toch ook de moed – bij elkaar wist te schrapen om er voor te gaan, mijn sledehonden verhaal digitaal vast te leggen…

… nu word ik volkomen verrast door de intense vreugde.. de ontroering… de energie en de compassie die het me geeft nu ik al mijn honden smoeltjes weer terugzie.

.. en op weg naar de wedstrijden …

Wonderen gebeuren natuurlijk…

Alles wat er voor nodig is, is erin geloven, in jezelf geloven en er voor gaan!

en niet vergeten er dankbaar voor te zijn !

Even over honden…

Iedereen heeft een hond. Of kent iemand die een hond heeft.  Of kent iemand die iemand kent die een hond heeft…

En zal dus  weten dat er zoiets als heupdysplasie en patella dislocatie  bestaat.

Heupdysplasie : de vervlakking van de heupkom die de kop van het heupbeen de ruimte geeft zich te bewegen.  Een aanslag op het bewegingsapparaat en uitermate pijnlijk.

Patella Dislocatie : de knieschijf (patella) wordt door het kniegewricht niet op zijn plaats gehouden.  Dezelfde problemen als bij heupdysplasie zijn het gevolg.

Wist je dat er huisdier fysiotherapie bestaat ? En dat er een fantastisch hulpmiddel bestaat om deze defecten een halt toe te roepen, te verbeteren en soms zelfs helemaal te genezen ?

Deze jonge Golden Retriever (rechts)  had zulke slechte heupgewrichten dat overwogen werd hem in te laten slapen. Röntgonologisch is inmiddels vastgesteld dat hij helemaal genezen is.  Zijn heupgewricht perfect.

Deze Oudere reu (links) kon bijna niet lopen van de pijn door zijn patella dislocatie.

Dit is de therapie.

Wat dacht je ?  Beide   honden spelen en hollen  inmiddels rond!

Hier is Dandy.  Dandy mankeert helemaal niets maar hij vindt het heerlijk om als demonstratie proefkonijntje te fungeren om te laten zien hoe het precies werkt.   Klik op het YouTube filmpje

Zegt het voort.. zegt het voort !

De honden en hun eigenaren zullen je dankbaar zijn.

Mijn Callanish…

Een zomeravond in Schotland. Een zon die ondergaat in een blauwgrijze hemel.  Mytisch.

Langzaam lopen we de magische steenformatie van Callanish binnen.  Ieder van ons in onze eigen cocon van beleving en gedachten.  Al twee weken samen op weg over de Outer Hebriden naar de Orkney Eilanden.

Callanish.. wie ben je ? Waarom ben je hier ? Wat heb je gezien in die duizenden jaren dat je de wacht houdt over het landschap waarin je bent neergezet ? Heb je herinneringen ? Wil je ze met me delen ?

Callanish… een kathedraal met eenzelfde kracht, spiritualiteit en geschiedenis als Notre Dame de Paris, Chartres, Stone Henge. Plaatsen waar mensen bijeenkwamen en komen voor aanbidding, reflectie.  Eindpunt van pelgrimstochten.  Gebouwd op de magnetische, Heilige lijnen die hen verbindt.

De bouwers, zij kenden deze lijnen. Zoals de dieren ze nog steeds kennen,  hun rustplaatsen er aan aanpassen.

Hoe kan het dan zijn dat wij, de mensheid van deze tijd, ze zo vaak niet meer kennen ? Niet meer voelen ?  Waar zijn wij je kwijt geraakt Moeder Aarde?  Wanneer hebben wij ons respect voor jouw Energie, jouw Levengevende Kracht verloren ? Wanneer zijn wij je welhaast gewetenloos gaan misbruiken?

Zittend met mijn rug tegen een van deze magnifieke stenen kom ik in mijn stilte. Voel ik zijn warmte. Zijn tijdloze Liefde. Lijkt het of ik me met hem verbind.

Hij neemt me mee. Eeuwen terug in de tijd.  Ik zie mensen komen en gaan.   Om te vieren. Te aanbidden. Zorg te hebben voor de schepping om hen heen. Energie, hoop en vreugde eruit puttend.  Zie ritualen die ik niet begrijp. Solstices gevierd worden in onbeschijflijk mooie kleuren. Mist ook en regen met een heel andere mystiek.

Laat me jong zijn en tijdloos oud. Wijs en onwetend. Deel zijn van hen die mij voorgingen en die na mij zullen komen.

“Hoe..” vraag ik mijn steen “..hoe hebben zij onze Schepper aanbeden ?  Hoe belangrijk was onze Schepper voor hen in het tijdsgewricht waarin zij leefden?  En waar vind ik Hem ? Hoe vind ik Hem ? ”

“God Els “, antwoord mijn steen – en ik voel zijn liefde, compassie, wamte –     “.. God is in ons. Om ons heen. Overal en Altijd. God is in alles. In ieder levend wezen wat met ons Moeder Aarde deelt.  Eén manier van leven en beleven.   Nu en tot in Eeuwigheid.”

“Daarom Els… Weest Stil en Weet dat Hij God is.. en dan zal Hij jou vinden”.

Een keltische melodie haalt me langzaam duizenden jaren terug naar het nu.   Ik stap in de kring en neurie mee. Me verbindend met onze eeuwigheid.

Mijn Callanish…..

Deze Pelgrimstocht maakte deel uit van de Tour naar Schotland georganiseerd door Kim en Jeff Saward juni 2008.  Gepubliceerd op The Labyrinth Society (TLS) en Labyrinthos websites.

Gebruikt als bouwsteen I.O.O.F. Rebekka Heuvelrugloge nr.47, 10 januari 2010.






The Crockpot of slowcooker

Had ik het maar geweten….

… maar gelukkig ben ik er nog achtergekomen !  Als een mens toch geen goede maatjes had waar je dit soort van goede ideeën opdoet !

Om ze vervolgens door te kunnen geven !

Procedure :

Op de zaterdagochtend van alles in de slowcooker kieperen en hem aanzetten. Op SLOW (= 6 uur)  maar kan ook of  FAST (= ca 3 uur) of KEEP WARM (als je pas om 10 uur trek begint te krijgen).

Tegen de avond –  zo tussen 6 en 8 uur – denk je :     “Kom, ik heb honger…” en zo gaat dat zondagavond weer want je stopt er natuurlijk voor het hele weekend wat in.   Nergens meer aan te hoeven denken en als er een hongerig maatje binnen valt.. er is altijd genoeg.

Mensekinderen,  dat had ik moeten weten toen ik nog een job van 7 tot 7 uur had,  compleet uitgeteld mijn flatje binnentuimelde en vaak te moe was om nog iets meer te verzinnen dan een gebakken ei met een boterham

Dank je Kimberly !!

Close up..

Ze zijn er in alle maten.  Voor grote gezinnen… voor vrijgezellen ..

En voor recepten,  ga maar op Internet surfen.

Dat is alles..

… een heerlijk zonnige koude wintermiddag… een klein hondekind om mee op pad te gaan.. een paar lagen warme kleren en dan kan je zomaar

.. . een Doodenge Gevaarlijke Leeuw tegenkomen…


… en deze dromertjes…

… van IJsland.. samen met mij…

Memories

In Memoriam


Een Nieuw Jaar beginnen betekent ook het Oude Jaar afsluiten. Voor mij heeft dat deze keer een extra dimensie. Het sluiten van mijn

Kolyma Kennels  Siberian Husky Sleehonden Boek.

Het was een inspirerende tijd. We bouwden  – samen met de vele sleehonden vrienden die we maakten – het ras op.  Zetten de sport in Centraal Europa op de kaart.  Hielpen bij de oprichting van de ras- en sledehonden Verenigingen. Onze Anadyr Siberian pendel uit Alaska is legendarisch. Rond de tachtig zijn het er geweest (.. zegt men, heb ze nooit geteld).  Het gepuzzel om de juiste hond – met het juiste genetische pakketje – op de juiste plek te krijgen. En ze los te krijgen van Earl en Natalie Norris (Alaskan Kennels, Willow Alaska)  niet te vergeten. Een verhaal op zich.

We hebben lang geleden ieder onze eigen nieuwe trail gevonden, Lau en ik.

Wat blijft zijn de goede herinneringen die we op onze sleehondentrails samen hebben beleefd.

Dank je daarvoor Lau.

Het Labyrint in Lierop

Toen Keizer Napoleon ons Vaderland bezette vond hij het nodig dat iedereen een naam moest hebben en ingeschreven diende te worden in een soort van Burgerlijk Wetboek.

Dat vele bewoners van het dorpje Lierop zich dus van Lierop noemden mag duidelijk zijn. En dat wij niet de enigen waren bleek wel in 1980, toen Lierop ter ere van haar 825 jarige bestaan alle van Lieroppen uitnodige om dit mee te vieren.

Dat er in Lierop een labyrint ligt… dat moest zo zijn. En dat dit het eerste labyrint is wat ik jullie wil laten zien.. spreekt vanzelf. Toch…?

Op het privé terrein van een beeldhouwer ligt het. In de zonnetempel.

Kijk maar …