Feeds:
Berichten
Reacties

TOCH WEL BIJZONDER…

Zomaar een meisjesklas.

We hebben samen in 1957 einexamen gedaan op een heel bijzondere school.  We hebben elkaar nooit uit het oog verloren. De tien van ons. Altijd contact gehouden. En ergens in die jaren besloten gewoon weer op schoolreisje te gaan samen.  Ieder op zijn beurt verzint wat.

Ik nam de meiden mee naar Kasteeltje Sypestein in Nieuw Loosdrecht.

Er ligt een enig doolhofje, echt niet makkelijk.

Dan moet je die kant op  ………………. >

< .. en dit bijzondere hek

En binnen hing deze prent van een  bijzonder labyrint patroon.

We verheugen ons al op volgend jaar !

Advertenties

Je zegt het vaak genoeg in gedachten :    “Dank Je Wel”.  Op 4 mei   om 8 uur     s’ avonds.   Wanneer je oorlogsbeelden voorbij ziet komen op televisie misschien.  Als het 6 juni wordt.

Maar uiteindelijk moet je er toch een keer naartoe om op die stranden zèlf van Utah, Omaha, Gold, Juno en Sword opnieuw dat “Dank je Wel”   dáár hardop uit te spreken.  Met je blote voeten in dat zand waar het allemaal gebeurd is.  Die gigantische vloot, die jonge mensen die met zijn duizenden en duizenden kwamen.  Hun moed.. hun angst… hun leven…

En dus niet bang zijn voor je eigen nachtmerries die er opnieuw zullen zijn.  De weemoed om al die levens die niet geleefd zijn geworden….

Vanachter die horizon kwamen ze..  klein mensenkind… voor jou .

Omahabeach Omaha Beach

Op de prachtige begraafplaats van de Amerikanen bij Omaha Beach loop je in gedachten tussen al die jonge mensen door.  Je leest namen.  Je zie hoe oud .. hoe jong ze waren.  Davidssterren er tussen.

“Here rests our Honoured Comrade in Arms. His name known only to God”. Ook bij hem laat je een dennenappeltje achter.   Je hand rust even op zijn kruisje en je “Dank je Wel” verlaat je ziel.

Toch ook naar de begraafplaats van de Duitse gevallenen.  16 .. 17 jaar soms nog.  Welke keuze hadden zij ? Wat moet er in hen zijn omgegaan toen ze die immense vloot aan de horizon zagen opdoemen die vroege morgen ?

De kathedraal van Chartres was donker. Het labyrint ontroerend mooi en oud.

Ik heb het gelopen… en na een uurtje nog een keer.

En toen – eindelijk – kwam de rust in mijn ziel.  Wist ik dat de nachtmerries niet meer terug zouden komen.

Ja, ik ben naar ze toe gegaan en de steentjes en schelpjes  van hun plekjes thuis in een mandje gelegd.   Een monumentje.

“Dank je dat je kwam. Voor mij. Zodat ik mijn leven in vrijheid en vrede heb mogen leven “.

Mijn Dank je Wel…




Kom, we gaan een weekje op de hei. In Drenthe. Om na te denken. Afstand te nemen van iets wat ik maar niet uit mijn systeem lijk te krijgen.Terug naar de basis. Naar mezelf. Geen TV, PC, krant en muziek. Lezen en hunebedden.  Met Saar. Dat is het plan.

Geboeid als ik ben door Labyrinten, Steencirkels en Staande Megalieten horen daar de hunebedden natuurlijk ook bij. Ons Erfgoed. Onze eigen geschiedenis.

De B&B  in Gieten is geboekt maar ik moet nog even langs het postkantoor annex boekwinkeltje in Baarn om een pakje af te geven. Zie een boek liggen Het Witte Leger. Tempelier voor de Eeuwigheid. Spannende titel. Weet je wat, ik neem het mee.

“Ga hiermee een weekje met jezelf in Drenthe zitten”, adviseert de schrijver.   “Ga met jezelf aan de gang. Sluit alle communicatie met de buitenwereld af. Ga terug naar binnen. Naar je binnenste zelf. Laat me je leren op je intuïtie te vertrouwen. En ervaar dan hoe synchroniciteit in je leven opgang zal gaan komen.  Volg het gedachtengoed van de Tempeliers. Dit is waar ze hun kracht aan ontleenden.” Nou vraag ik je ! Als ik het lees zit ik er al !

Hunebedden zijn indrukwekkend. Heftig ook wel. Zo oud. Zo onze eigen geschiedenis.

De grafheuvel velden daarentegen die je overal tegenkomt  hebben een serene rust. Mooi. Zacht.

Ben aan de gang gegaan. Opzoek naar die vierde  Dimensie zoals de schrijver in zijn tweede boek je laat zien. Jezelf inventariseren eigenlijk. Antwoorden  geven op al je “Waaroms”.

De energie die ik mee naar huis heb genomen verbaasd me nog steeds. De Plannen en Prioriteiten en- belangrijker nog – de motivatie en energie om ze te realiseren.  Nieuwe manieren van beleving. Hervonden structuren. Het geloof  in jezelf opnieuw  terugvinden.  Geloof waarvan je al zo lang weet dat dat Bergen verzet.

“Kijk naar mij Els”  hoor ik deze prachtige boom fluisteren “Blijf goed en stevig rechtop staan. Zoals ik. Met je voeten vast in de aarde. Zoals ik. Je bent beschadigd en dat zal weer gebeuren. Zoals ik. Je hebt en zult weer grote stenen op je pad ontmoeten. Zoals ik. Niets van aantrekken, dat doe ik ook niet..Blijven staan en je armen omhoog heffen. Naar de hemel. Het leven is van jou en van mij. Nu”.

En dat heb ik gedaan.  Samen met hem. Mijn vriend voor het leven.

Vond ik nog een piepklein labyrintje op een poster van een beeldhouwer in een verborgen hoekje van het museum.  Toeval ? Bestaat dat eigenlijk wel ?

Volgend jaar maart gaan we weer. Op een andere hei. Dat is zeker.

Ter info : http://www.nextcompany.nl en http://www.hanspeterroel.nl

Daar vind je er meer over.

Jouw Weg naar Jeruzalem…

Het Labyrint van St.Quentin.

Het voor mij meest indrukwekkende, spirituele en eigenlijk ook mooiste labyrinth ligt in het voorportaal van de Kathedraal van St.Quentin, 200 km ten Noorden van Parijs.

Ben je niet in staat je Pelgrimstocht naar Jeruzalem te maken ?  Hier ligt hij voor je.  Al sinds  1214.   Ga maar op weg.  Jeruzalem wacht op je.

“La Lieue de Jeruzalem”             –       ” De Weg naar Jeruzalem”

Vaak ga ik er naartoe. Om iemand die me dierbaar is mee naar Jeruzalem te nemen.  Om even tot mezelf te komen misschien.  De esoterische muziek.. de stilte.. het helemaal alleen te kunnen lopen… het maakt het iedere keer weer een belevenis.

“Heeft u uw Jeruzalem gevonden?”  werd me eens gevraagd toen ik nog diep in gedachten op een stoeltje zat…

Ja, dat had ik. Mijn Jeruzalem vind ik er iedere keer weer.

En als je dan Amiens ook nog open vindt…

…dan heb een een absoluut volmaakte dag !

Brei Olympiade !

Televisie kijken is prima. Sport op TV is heerlijk.  Maar het mag niet zo zijn dat je onproductief voor de buis in je stoel hangt.

Dus wordt er gebreid.   Sokken, truien, vesten, pannenlappen… en wat er verder nog te verzinnen valt.

Toen de Olympiade begon dacht ik :  “Weet je wat ? Ik zet een trui op en dan brei ik er Sven Kramers Gouden medaille(s) in en allerlei andere sporters die me aanspreken. Ze hoeven niet allemaal te winnen…”.

Zo gezegd zo gedaan …

.. Sven, we hebben met zijn allen gekeken ! Je was Super!

Blijkt er een hele Brei  Olympiade aan de gang te zijn ! Beginnen als het Vuur ontstoken wordt… klaar zijn als Het dooft.

In dit stukje zit Sven gebreid ! De finish halen we niet op tijd, maar dan..

Is de echte Olympische Gedachte niet :

“Deelnemen is belangrijker dan Winnen ?”

… bedoel maar !

PS .  voor meer informatie:

http://www.ariadnesthread.wordpress.com   http://www.yarnharlot.ca/blog

Wonderen gebeuren natuurlijk…

Het heeft jaren en jaren geduurd voordat ik in mijn Siberian Husky files durfde te kijken.

Ben 10 jaar geleden een winter teruggegaan naar Willow, Alaska.  Om de verdriet dromen kwijt te raken die steeds vaker terugkwamen. Moest er doorheen.

hier neem ik de 1e negen honden in training..

.. en de nabespreking in de speelwei

Maar nu dan…

…nu ik de energie – en toch ook de moed – bij elkaar wist te schrapen om er voor te gaan, mijn sledehonden verhaal digitaal vast te leggen…

… nu word ik volkomen verrast door de intense vreugde.. de ontroering… de energie en de compassie die het me geeft nu ik al mijn honden smoeltjes weer terugzie.

.. en op weg naar de wedstrijden …

Wonderen gebeuren natuurlijk…

Alles wat er voor nodig is, is erin geloven, in jezelf geloven en er voor gaan!

en niet vergeten er dankbaar voor te zijn !

Even over honden…

Iedereen heeft een hond. Of kent iemand die een hond heeft.  Of kent iemand die iemand kent die een hond heeft…

En zal dus  weten dat er zoiets als heupdysplasie en patella dislocatie  bestaat.

Heupdysplasie : de vervlakking van de heupkom die de kop van het heupbeen de ruimte geeft zich te bewegen.  Een aanslag op het bewegingsapparaat en uitermate pijnlijk.

Patella Dislocatie : de knieschijf (patella) wordt door het kniegewricht niet op zijn plaats gehouden.  Dezelfde problemen als bij heupdysplasie zijn het gevolg.

Wist je dat er huisdier fysiotherapie bestaat ? En dat er een fantastisch hulpmiddel bestaat om deze defecten een halt toe te roepen, te verbeteren en soms zelfs helemaal te genezen ?

Deze jonge Golden Retriever (rechts)  had zulke slechte heupgewrichten dat overwogen werd hem in te laten slapen. Röntgonologisch is inmiddels vastgesteld dat hij helemaal genezen is.  Zijn heupgewricht perfect.

Deze Oudere reu (links) kon bijna niet lopen van de pijn door zijn patella dislocatie.

Dit is de therapie.

Wat dacht je ?  Beide   honden spelen en hollen  inmiddels rond!

Hier is Dandy.  Dandy mankeert helemaal niets maar hij vindt het heerlijk om als demonstratie proefkonijntje te fungeren om te laten zien hoe het precies werkt.   Klik op het YouTube filmpje

Zegt het voort.. zegt het voort !

De honden en hun eigenaren zullen je dankbaar zijn.