Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juni, 2010

Je zegt het vaak genoeg in gedachten :    “Dank Je Wel”.  Op 4 mei   om 8 uur     s’ avonds.   Wanneer je oorlogsbeelden voorbij ziet komen op televisie misschien.  Als het 6 juni wordt.

Maar uiteindelijk moet je er toch een keer naartoe om op die stranden zèlf van Utah, Omaha, Gold, Juno en Sword opnieuw dat “Dank je Wel”   dáár hardop uit te spreken.  Met je blote voeten in dat zand waar het allemaal gebeurd is.  Die gigantische vloot, die jonge mensen die met zijn duizenden en duizenden kwamen.  Hun moed.. hun angst… hun leven…

En dus niet bang zijn voor je eigen nachtmerries die er opnieuw zullen zijn.  De weemoed om al die levens die niet geleefd zijn geworden….

Vanachter die horizon kwamen ze..  klein mensenkind… voor jou .

Omahabeach Omaha Beach

Op de prachtige begraafplaats van de Amerikanen bij Omaha Beach loop je in gedachten tussen al die jonge mensen door.  Je leest namen.  Je zie hoe oud .. hoe jong ze waren.  Davidssterren er tussen.

“Here rests our Honoured Comrade in Arms. His name known only to God”. Ook bij hem laat je een dennenappeltje achter.   Je hand rust even op zijn kruisje en je “Dank je Wel” verlaat je ziel.

Toch ook naar de begraafplaats van de Duitse gevallenen.  16 .. 17 jaar soms nog.  Welke keuze hadden zij ? Wat moet er in hen zijn omgegaan toen ze die immense vloot aan de horizon zagen opdoemen die vroege morgen ?

De kathedraal van Chartres was donker. Het labyrint ontroerend mooi en oud.

Ik heb het gelopen… en na een uurtje nog een keer.

En toen – eindelijk – kwam de rust in mijn ziel.  Wist ik dat de nachtmerries niet meer terug zouden komen.

Ja, ik ben naar ze toe gegaan en de steentjes en schelpjes  van hun plekjes thuis in een mandje gelegd.   Een monumentje.

“Dank je dat je kwam. Voor mij. Zodat ik mijn leven in vrijheid en vrede heb mogen leven “.

Mijn Dank je Wel…




Advertenties

Read Full Post »